غزل شمارهٔ 885

آه که بار دگر آتش در من فتاد

وین دل دیوانه باز روی به صحرا نهاد

جان من و جان تو بود یکی ز اتحاد

این دو که هر دو یکیست جز که همان یک مباد

پرده دل می‌زند زهره هم از بامداد

مژده که آن بوطرب داد طرب‌ها بداد