رومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1335رباعی شمارهٔ 1335شاعر: رومیوزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیہ: فتمہم وزن و قافیہ نظمیں: 2صنف: رباعیآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںمن دوش فراق را جفا میگفتمبا دهر فراق پیش میآشفتم2نقل کریںخود را دیدم که با خیالت جفتمبا جفت خیال تو برفتم خفتم◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظممن درد ترا ز دست آسان ندهمدل بر نکنم ز دوست تا جان ندهمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1334اگلی نظممن زخم تو را به هیچ مرهم ندهمیک موی تو را به هر دو عالم ندهمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1336زمینہم وزن و قافیہ نظمیںباغی که من از بهار او بشکفتمبشکفت و نمود هرچه من میگفتمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1171شادی کردم چو آن گهر شد جفتمچون موج ز باد بود خود آشفتمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1254ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظممن درد ترا ز دست آسان ندهمدل بر نکنم ز دوست تا جان ندهمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1334
اگلی نظممن زخم تو را به هیچ مرهم ندهمیک موی تو را به هر دو عالم ندهمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1336
