غزل شمارهٔ 1480

المنةلله که نمردیم و بدیدیم

دیدار عزیزان و به خدمت برسیدیم

ما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم

صد گونه شراب از کف اقبال چشیدیم

از ناله نی راز دل عشق شنیدیم

زین کوچه به سر منزل مقصود رسیدیم

چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم

ما پیر به روشندلی صبح ندیدیم

دردا که درین بادیه بسیار دویدیم

در خود برسیدیم و بجایی نرسیدیم

از شهر تو رفتیم تو را سیر ندیدیم

از شاخ درخت تو چنین خام فتیدیم

خلقان همه نیکند جز این تن که گزیدیم

که از سفهش بس سر انگشت گزیدیم