غزل شمارهٔ 1664

دلبرا، در جان نشین، فی العین هم

ای ز تو شادی به جان، فی القلب هم

موج ما را شرم دریای‌ کرم

تا قیامت برنمی‌آرد ز نم

چون که زن را دید فغ، کرد اشتلم

همچو آهن گشت و نداد ایچ خم

وقت‌ها یک دم برآسودی تنم

قال مولايَ لِطَرفي لا تَنَم