غزل شمارهٔ 1286

شاعر: رومی

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: ازش

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

شنو ز سینه ترنگاترنگ آوازش

دل خراب طپیدن گرفت از آغازش

به بر گرفت رباب و ز سر نهاد کله

ز دست رفت دل من چو دید سر بازش

دل از بریشم او چون کلابه گردانست

کلابه ظاهر و پنهان ز چشم قزازش

دو سه بریشم از این ارغنون فروتر گیر

که تند می‌رسد آواز عقل پردازش

بدانک تن چو غبارست و جان در او چون باد

ولیک فعل غبار تنست غمازش

غبار جان بود و می‌رسد دگر جانی

که ذره ذره به رقص آمدست از آوازش

جهان تنور و در آن نان‌های رنگارنگ

تنور و نان چه کند آنک دید خبازش

ز سینه نیست سماع دل و ز بیرون نیست

فدات جانم هر جا که هست بنوازش

شبی به طنز بگفتم دلا به مه بنگر

که هست مه را چیزی ز لطف پروازش

1010

چو آفتاب نهان شد به جای او بنهند

چراغکی که بود شب شراراندازش

1111

به هر دو دست دل از ماه چشم خود بگرفت

که دل ز غیرت شه واقفست و از نازش

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

دلی که گردش چشم تو بشکند سازش

به ذوق سرمه شدن خاک لیسد آوازش

بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 1789

مگر ز موج شراب است رشته سازش؟

که می دود به رگ و پی چو روح آوازش

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 5009

ندا رسید به عاشق ز عالم رازش

که عشق هست براق خدای می‌تازش

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 1283

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور