رباعی شمارهٔ 1347

بگذشت بر آب چشم همچون جویم

پنداشت کزو مرحمتی می‌جویم

تا جان دارم همچو فلک میپویم

وز درد وصال او سخن میگویم

چندان که ز هر شیوه سخن میگویم

میننماید کنه معانی رویم

چون گل یابم بوی تو زو میبویم

چون مه بینم روی تو زو میجویم

آنکس که به آب دیده‌اش میجویم

در جستن او روان چو آب جویم

بیگانه مگیرید مرا زین کویم

در کوی شما خانهٔ خود می‌جویم

رازیکه بگفتی ای بت بدخویم

واگو که من از لطف تو آن میجویم