صفحۂ اولشعراءلغاتاوزاناصنافمترجمینصداکارہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

شعراءاوزاناصنافصداکارانمترجمین

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. رومی
  2. »دیوان شمس
  3. »غزلیات
  4. »غزل شمارهٔ 1414

غزل شمارهٔ 1414

شاعر: رومی

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

قافیہ: انم

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 8

صنف: غزل

انگریزی ترجمہ: آربری
صداکار: فاطمه زندی
Toggle stanza 1
1

I saw a tree and a fire. A call came, “My darling!” That fire is calling me; am I Moses son of ‘Imr¯an?

2

I entered the wilderness with affliction, and tasted manna and quails; for forty years like Moses I am wandering about this desert.

3

Ask not about ship and sea; come, look at these marvels— how that for so many years I have been sailing a ship in this dry land.

4

Come, soul! You are Moses, and this bodily form is your staff; when you pick me up I become a staff, when you cast me down I am a serpent.

5

You are Jesus and I am your bird; you made a bird out of clay; just as you breathe on me, even so I fly in the zenith.

6

I am the pillar of that mosque against which the Prophet leaned; when he leans against another, I moan from the pain of separation.

7

Lord of Lords and Formless Maker of forms, what form are You drawing over me? You know; I do not know.

8

Now I am stone, now iron; for a while I am all fire; now I am a balance without a weight, now I am both weight and balance.

9

For one time I pasture here, another they pasture on me; now I am a wolf, now a sheep, now the form of a shepherd.

10

The material body came as a token; how shall the token remain for ever? Neither this remains nor that; He who is mine knows that I am that.

◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

کشید این دل گریبانم به سوی کوی آن یارم

در آن کویی که می خوردم گرو شد کفش و دستارم

رومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1413

اگلی نظم

ز فرزین بند آن رخ من چه شهماتم چه شهماتم

مکن ای شه مکافاتم مکن ای شه مکافاتم

رومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1415

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

نگارا، عزم آن دارم که جان در پایت افشانم

به بوسه از لب شیرین تو انصاف بستانم

امیرخسرو دهلوی»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 1257

به سودای بهار جلوه‌ات عمریست‌گریانم

پر طاووس دامانی‌که نم چیند ز مژگانم

بیدل دهلوی»غزلیات»غزل شمارهٔ 2261

به نقش سخت رویی‌های مردم بس‌که حیرانم

رگ سنگست همچون جوهر آیینه مژگانم

بیدل دهلوی»غزلیات»غزل شمارهٔ 2262

ز صد ابرام بیش است انفعال چشم حیرانم

ادب ‌پروردهٔ عشقم نگه را ناله می‌دانم

بیدل دهلوی»غزلیات»غزل شمارهٔ 2263

اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم

قضای عهدِ ماضی را شبی دستی برافشانم

سعدی»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 414

دگر بار ای مسلمانان ستمگر گشت جانانم

گهی رنجی نهد بر دل گهی بی جان کند جانم

سنایی»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 262

نه امروز ست سودای جنون را ریشه درجانم

به چوب گل ادب کردی معلم در دبستانم

صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 5571

چو رعد و برق می خندد ثنا و حمد می خوانم

چو چرخ صاف پرنورم به گرد ماه گردانم

رومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1437

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

0:000:00