غزل شمارهٔ 3075

نه از ره ست که گوییم کبک خوش گامی

که کبک قهقهه بر خود زند چو بخرامی

گل آمد و همه در باغ با می و جامی

من و خرابه هجر و غم گل اندامی

ز بامداد درآورد دلبرم جامی

به ناشتاب چشانید خام را خامی

چه باک دارد عاشق ز ننگ و بدنامی

که عشق سلطنت است و کمال و خودکامی