غزل شمارهٔ 482

زهی فراق تو چون مرگ هادم اللذات

حیات و دولت وصل تو متحد بالذات

به نانهاده دست نرسد و نهاده هر کجا هست برسد.

شنیده‌ای که سکندر برفت تا ظلمات

ز عشق روی تو روشن دل بنین و بنات

بیا که از تو شود سیئاتهم حسنات

چو عید و چون عرفه عارفان این عرفات

به هر که قدر تو دانست می‌دهند برات