غزل شمارهٔ 474

زهی فراق تو چون مرگ هادم اللذات

حیات و دولت وصل تو متحد بالذات

به نانهاده دست نرسد و نهاده هر کجا هست برسد.

شنیده‌ای که سکندر برفت تا ظلمات

برات عاشق نو کن رسید روز برات

زکات لعل ادا کن‌، رسید وقت زکات

چو عید و چون عرفه عارفان این عرفات

به هر که قدر تو دانست می‌دهند برات