غزل شمارهٔ 3172

شاعر: رومی

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)

قافیہ: ری

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 4

صنف: غزل

صداکار: مجید آخته

ای که ازین تنگ قفس می‌پری

رخت به بالای فلک می‌بری

زندگی تازه ببین بعد ازین

چند ازین زندگی سرسری؟!

در هوس مشتریت عمر رفت

ماه ببین و بره از مشتری

دلق شپشناک درانداختی

جان برهنه شده خود خوشتری

در عوض دلق تن چار میخ

بافته‌اند از صفتت ششتری

جامهٔ این جسم، غلامانه بود

گیر کنون پیرهن مهتری

مرگ حیاتست و حیاتست مرگ

عکس نماید نظر کافری

جملهٔ جانها که ازین تن شدند

حی و نهانند کنون چون پری

گشت سوار فرس غیب، جان

باز رهید از خر و از خرخری

1010

سوخت درین آخر دنیا دلت

بهر وجوه جو این لاغری

1111

پرده چو برخاست اگر این خرت

گردد زرین، تو درو ننگری

1212

بر سر دریاست چو کشتی روان

روح، که بود از تن خود لنگری

1313

گرچه جدا گشت ز دست و ز پا

فضل حقش داد پر جعفری

1414

خانهٔ تن گر شکند، هین منال

خواجه! یقین دان که به زندان دری

1515

چونک ز زندان و چه آیی برون

یوسف مصری و شه و سروری

1616

چون برهی از چه و از آب شور

ماهیی و معتکف کوثری

1717

باقی این را تو بگو، زانک خلق

از تو کنند ای شه من، باوری

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

خانه صاحب‌نظران می‌بری

پرده پرهیزکنان می‌دری

سعدیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 547

ای دل سرمست، کجا می‌پری؟

بزم تو کو؟ باده کجا می‌خوری؟

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 3166

از مه من مست دو صد مشتری

غمزه او سحر دو صد سامری

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 3167

یا ملک المبعث والمحشر

لیس سوی صدرک من مصدر

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 3204

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور