غزل شمارهٔ 2108

شاعر: رومی

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)

قافیہ: ن

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 4

صنف: غزل

صداکاران: عندلیب، علیرضا جعفری

می‌نروم هیچ از این خانه من

در تک این خانه گرفتم وطن

خانه یار من و دارالقرار

کفر بود نیت بیرون شدن

سر نهم آن جا که سرم مست شد

گوش نهم سوی تنن تنتنن

نکته مگو هیچ به راهم مکن

راه من این است تو راهم مزن

خانه لیلی است و مجنون منم

جان من این جاست برو جان مکن

هر کی در این خانه درآید ورا

همچو منش باز بماند دهن

خیز ببند آن در اما چه سود

قارع در گشت دو صد درشکن

ای خنک آن را که سرش گرم شد

ز آتش روی چو تو شیرین ذقن

آن رخ چون ماه به برقع مپوش

ای رخ تو حسرت هر مرد و زن

1010

این در رحمت که گشادی مبند

ای در تو قبله هر ممتحن

1111

شمع توی شاهد تو باده تو

هم تو سهیلی و عقیق یمن

1212

باقی عمر از تو نخواهم برید

حلقه به گوش توام و مرتهن

1313

می‌نرمد شیر من از آتشت

می‌نرمد پیل من از کرگدن

1414

تو گل و من خار که پیوسته‌ایم

بی‌گل و بی‌خار نباشد چمن

1515

من شب و تو ماه به تو روشنم

جان شبی دل ز شبم برمکن

1616

شمع تو پروانه جانم بسوخت

سر پی شکرانه نهم بر لگن

1717

جان من و جان تو هر دو یکی است

گشته یکی جان پنهان در دو تن

1818

جان من و تو چو یکی آفتاب

روشن از او گشته هزار انجمن

1919

وقت حضور تو دو تا گشت جان

رسته شد از تفرقه خویشتن

2020

تن زدم از غیرت و خامش شدم

مطرب عشاق بگو تن مزن

2121

خطه تبریز و رخ شمس دین

ماهی جان راست چو بحر عدن

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

آن که شناسندهٔ این گوهرست

گر همه نفرین کندم در خورست

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارمثنویاتشمارهٔ 9 - محض به سخن شناسان حق خورده گیری را قایل است:

لقمه‌ای از زهر زده در دهن

مرگ فشردش همه در زیر غن

رودکیمثنوی‌هاابیات به جا مانده از دیگر مثنویهاپاره 5

ساقی من خیزد بی‌گفت من

آرد آن باده وافر ثمن

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2105

ای تو پناه همه روز محن

بازسپردم به تو من خویشتن

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2109

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور