غزل شمارهٔ 171

آن را که قبول تو خریدار نباشد

در بیع گه هیچ دلش بار نباشد

از قیمت یوسف نشود یک سر مو کم

هرچند خریدار به بازار نباشد

گویا تو برون می روی از سینه، وگرنه

جان دادن کس این همه دشوار نباشد

از نرگس مخمور تو بر بستر و بالین

بر پای رود فتنه و بیدار نباشد

از جادویی حسن تو در پیش جمالت

بر خاک طپد صید و گرفتار نباشد

غم یار من و بخت سراسیمه که این غم

گر از تو بود چون ز منش عار نباشد

آن شعله که افتد به خس و خار نه عشق است

هر سوخته زین نشئه خبردار نباشد

با درد تو از کس نکند یاد «نظیری »

پروانه که سوزد به گلش کار نباشد