رباعی 130

امروز چو حلقه مانده بیرون دریم

با حلقه حریف گشته همچون کمریم

دل میگوید که نقد این باغ دریم

امروز چریدیم و به شب هم بچریم

گر صبر کنی پردهٔ صبرت بدریم

ور خواب روی خواب ز چشمت ببریم

گفتم که ز چشم خلق با دردسریم

تا زحمت خود ز چشم خلقان ببریم

چون ما و شما مقارب یکدگریم

به زان نبود که پردهٔ هم ندریم

مانندهٔ باد اگر چه بی‌پا و سریم

پیوسته چو آتش ره بالا سپریم

ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم

وین یک دمِ عمر را غنیمت شمریم