بخش 1

گر باغ پر شکوفه و گلزار خرم است

ما را چه سود، چون دل ما بسته غم است

کارم چو زلف یار پریشان و دَرهم است

پشتم به‌سان ابروی دل‌دار پرخَم است

یارا بهشت صحبت یاران همدم است

دیدار یار نامتناسب جهنم است

گفتم چه کرده‌ام که نگاهم نمی‌کنی؟

وآن دوستی که داشتی اول چرا کم است؟

دریا فراخ و کشتی ما بی معلم است

این درد زان زیاده که پایان موسم است

هر خنده دریچه ی گشاینده ی غم است

هر انتعاش نایره ی قفل ماتم است

گر تکیه گاه گلخن و گر مسند جم است

رویم به روی محنت و لب بر لب غم است

اخترشناس در روش بخت من گم است

مشکل فتاده کار نه در دست انجم است

رخشنده جرم خور که بر این سبز طارم است

قندیل گورخانه شاهان عالم است