بخش 118 - اشارت به رکن دوم از ارکان مقام ابدال که دوام صمت است

چون نشستن خموش نتوانم

باری از خامشی سخن رانم

چون سخن لله و مع الله نیست

شیوه عارفان آگه نیست

با خدا گوی یا برای خدای

ور نه لب را ببند و ژاژ مخای

دل احرار گنج اسرار است

راه آن گنج چیست گفتار است

هر که این ره به سوی گنج گشاد

داد بیهوده نقد گنج به باد

تا زبان از سخن نفرسوده ست

مایه اش بی سخن همه سود است

چون بر او نقطه ای ز نطق افزود

شد زیان گرچه بود یکسر سود

بر دو قسم است صمت اگر دانی

صمت پیدا و صمت پنهانی

هست قسم نخست صمت لسان

که ببندی زبان ز همنفسان

وان دگر صمت دل بود که حدیث

نکند در درونه نفس خبیث

هر که را لب خموش و دل گویاست

خفت وزر خویش را جویاست

گرچه بردش حدیث نفس ز راه

کم نویسد بر او فرشته گناه

وان که برعکس این گرفت قرار

جز به حکمت نمی کند گفتار

نزند جز به طبق صدق نطق

هر چه گوید صواب گوید و حق

هر که را شد زبان و دل خاموش

معدن حکمت است و مخزن هوش

جان او در تجلیات قدم

یافته جاودان ثبات قدم

با خدا گوید از خدا شنود

یک نفس از خدا جدا نشود

هر که را زین دو صمت حرمان است

سخره حکم نفس و شیطان است

قول او منحرف ز سمت سداد

فعل او متصف به نعت فساد

نرود جز ره خطا و غلط

نزند جز در بلا و سخط

چون دهد جای در دل اندیشه

نبودش غیر باطل اندیشه

ور زبان را دهد ز نطق فروغ

سر به سر باشد افترا و دروغ

شده سر خیل اهل خذلان را

گشته نایب مناب شیطان را

بلکه بگذشته کارش از شیطان

مانده شیطان به کار او حیران