حافظ»اشعار منتسب»شمارهٔ 116 - رباعیشمارهٔ 116 - رباعیشاعر: حافظوزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیہ: هیداشتمیصنف: رباعیآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںگل گفت اگر دستگهی داشتمیبگریختمی اگر رهی داشتمی2نقل کریںبا بی گنهی مرا چنین میسوزندای وای به من گر گنهی داشتمی◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمگل را دیدم نشسته بر تخت شهیگفتا بشنو راستی از مرد رهیحافظ»اشعار منتسب»شمارهٔ 115 - رباعیاگلی نظمکم گوی به جز مصلحت خویش مگویچیزی که نپرسند تو خود پیش مگویحافظ»اشعار منتسب»شمارهٔ 117 - رباعیماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
اگلی نظمکم گوی به جز مصلحت خویش مگویچیزی که نپرسند تو خود پیش مگویحافظ»اشعار منتسب»شمارهٔ 117 - رباعی
