غزل شمارهٔ 220

عیبی نباشد از تو که بر ما جفا رود

مجنون از آستانه لیلی کجا رود؟

بسیار سالها به سر خاک ما رود

کاین آب چشمه آید و باد صبا رود

بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

بر پشت بام کعبه به کسب هوا رود

هر کس که در نماز به روی و ریا رود

بر پشت بام کعبه به کسب هوا رود

بیگانه چون رود به در آشنا رود

آن کس که آشنای تو باشد کجا رود