غزل شمارهٔ 321

با صد زبان چو غنچه گل بی زبان شدم

تا پرده دار خرده راز نهان شدم

بی خواست بس که بار دل گلستان شدم

بی اعتبار در نظر باغبان شدم

عمری چو گرد در قدم کاروان شدم

تا همچو ناله با جرسی همزبان شدم

ای عشق بی نشان ز تو من بی نشان شدم

خون دلم بخوردی و در خورد جان شدم