غزل شمارهٔ 472

به حق و حرمت آنکه همگان را جانی

قدحی پر کن از آنکه صفتش می‌دانی

کبر یک سو نِه اگر شاهد درویشانی

دیوِ خوش‌طبع بِه از حورِ گره‌پیشانی

خسروا دادگرا شیردلا بحرکفا

ای جلال تو به انواع هنر ارزانی

ساقیا باده که اکسیر حیات است بیار

تا تن خاکی من عین بقا گردانی