Now, that the fragrant breeze of Paradise bloweth from the rose garden. I and the wine, joy-giving and the Beloved angel.
To-day, why boasteth not the beggar of empire? For his pavilion is the Cloud’s shade; and his banquet place, the field’s border.
The sward uttereth the tale of the April: No Aref is he, who purchased a loan; and let go cash.
With wine make the building of the heart. For this evil world Is bent on that it may make a brick of our dust.
From the enemy, seek not fidelity. For, a feeble ray it giveth not, When thou kindlest the candle of the cloister from the lamp of the church.
For recorded blackness, reproach not me intoxicated: Who knoweth what Fate hath written on his head?
From the bier of Hafez, keep not back thy foot: For though he be immersed in sin, he goeth to paradise.
زمین
فرخی - رحمه الله تعالی - وی نیز در ایام دولت یمین الدوله بود و از فواضل انعامات وی مالی خطیر به دست آورد و عزیمت تماشای سمرقند کرد.
چون نزدیک آن خطه رسید قطاع طریق هرچه داشت ببردند، به سمرقند درآمد و خود را ظاهر نکرد روزی چند آنجا بود، این قطعه را بگفت و بازگشت:
جامیبهارستانروضهٔ هفتم (در شعر و بیان شاعران)بخش 7 - فرخی
چو عشق بر دوجهان حرف اتحاد نوشت
چه فرق از حرم کعبه تا حریم کنشت
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 30
مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت
مرا که مست و خرابم چه کعبه و چه کنشت
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1827
ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشت
که خاک مشک تر و داغ لاله عنبر گشت
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1832
