The splendor of youth’s time again belongeth to the garden; The glad tidings of the rose reacheth the bulbul sweet of song.
O breeze! if again thou reach the youths of the meadow, Convey our service to the cypress, the rose, and the sweet basil.
If the young Magian, wine-seller, display such splendor, I will make my eye-lash the dust-sweeper of the door of the wine-house.
O thou that drawest, over the moon, the polo of purest ambergris, Make not distraught of state, me of revolving head.
This crowd that laugheth at those drinking the wine-dregs, I fear? They will, in the end, ruin their Faith.
Be the friend of the men of God; for, in Noah’s ark, Was a little dust, that purchased not the deluge for a drop of water.
Forth from the house of the sphere, go; and bread, seek not. For, in the end, this dark cup slayeth the guest.
To him, whose last sleeping-place is with two handfuls of earth, Say “Thine what need to exalt the turrets to the sky?”
My moon of Kan’an! the throne of Egypt is thine: The time is that when thou shouldst did farewell to the prison.
Hafez! drink wine; practice profligacy and be happy; but, Like others, make not the Kuran the snare of deceit.
زمین
چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را
چه کند گوی که عاجز نشود چوگان را
سعدیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 17
ای که انکار کنی عالم درویشان را
تو ندانی که چه سودا و سر است ایشان را
سعدیمواعظغزلیاتغزل شمارهٔ 3
وصل و هجرست یکی چشم و دل حیران را
که زر و سنگ تفاوت نکند میزان را
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 541
تازه دارد دل من خار و خس مژگان را
این سفالی است که سیراب کند ریحان را
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 542
مژه مانع نشود اشک سبک جولان را
دامن بحر به فرمان نبود مرجان را
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 543
میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را
چه ضرورست که آراسته سازد خوان را؟
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 544
تا به کی معبچه ی می نوش و بیارا ایمان را
تا به کی پیش بری لعمه ی شادروان را
عرفیغزلیاتغزل شمارهٔ 19
