غزل شمارهٔ 486

گل زد به باغ صبحدم اورنگ خسروی

برداشت بلبل از چمن آهنگ پهلوی

بگشای ساقیا به لب شط سر سبوی

وز خاطرم کدورت بغدادیان بشوی

جز برتری ندانی، گویی که آتشی

جز راستی نجویی، مانا ترازوی

بی قیمت است شکر از آن دو لبان اوی

کاسد شد از دو زلفش بازار شاهبوی

هر دم زبان مرده همی گوید این سخن

لیکن تو گوش هوش نداری که بشنوی

شاها مبشری ز بهشتم رسیده است

رضوان سریر و حوروش و سلسبیل موی