غزل شمارهٔ 479

یوسف بن الحسین - قدس الله سره - گفته است: همه نیکوییها در خانه ایست و کلید آن تواضع و فروتنی؛ و همه بدیها در خانه ایست و کلید آن مایی و منی.

جمع است خیرها همه در خانه و نیست

ای آسمان که بر سر ما چرخ می‌زنی

در عشق آفتاب تو همخرقه منی

ساقی بیار باده سغراق ده منی

اندیشه را رها کن کاری است کردنی

آسوده‌خاطرم که تو در خاطر منی

گر تاج می‌فرستی و گر تیغ می‌زنی

پاکیزه روی را که بود پاکدامنی

تاریکی از وجود بشوید به روشنی

ای اصل تو ز خاک سیاه و تن از منی

در سر منی مکن که به ترکیب چون منی