رباعی شمارهٔ 37

هر دیده که روزی به جمالت نگریست

چون از تو جدا ماند چرا خون نگریست

ابر آمد و زار بر سرِ سبزه گریست

بی بادهٔ گُلرنگ نمی‌شاید زیست

ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست

بی بادهٔ گلرنگ نمی‌باید زیست

آنکس که بروی خواب او رشک پریست

آمد سحری و بر دل من نگریست

با نی گفتم که بر تو بیداد ز کیست

بی‌هیچ زیان ناله و فریاد تو چیست

تا در دل من صورت آن رشک پریست

دلشاد چو من در همهٔ عالم کیست

دلدارم گفت کان فلان زنده ز چیست؟

جانش چو منم عجب که بی‌جان چون زیست؟

دوش از سر لطف یار در من نگریست

گفتا بی‌ما چگونه بتوانی زیست

زان روز که چشم من به رویت نگریست

یک دم نگذشت کز غمت خون نگریست

عشقی که از او وجود بی‌جان میزیست

این عشق چنین لطیف و شیرین از چیست