غزل شمارهٔ 192

آمد بهار خرم آمد نگار ما

چون صد هزار تنگ شکر در کنار ما

دایم شکفته است دل داغدار ما

موقوف وقت نیست چو عنبر بهار ما

منگر به چشم کم به دل داغدار ما

فانوس شمع طور بود لاله زار ما

با اختیار حق چه بود اختیار ما؟

با نور آفتاب چه باشد شرار ما؟