غزل شمارهٔ 765

آخر به لو‌ح آ‌ینهٔ اعتبار ما

چیزی نوشتنی‌ست به خط غبار ما

آمد بهار خرم آمد نگار ما

چون صد هزار تنگ شکر در کنار ما

دایم شکفته است دل داغدار ما

موقوف وقت نیست چو عنبر بهار ما

با اختیار حق چه بود اختیار ما؟

با نور آفتاب چه باشد شرار ما؟