شمارهٔ 102

خاک توام و خدای حق میداند

واجب نبود که از منت بستاند

در کام دل آنچه بود نفسم همه راند

هرگز نفسی نامه شرم نه بخواند

رو نیکی کن که دهر نیکی داند

او نیکی را از نیکوان نستاند

عقل و دل من چه عیشها میداند

گر یار دمی پیش خودم بنشاند

من بی‌خبرم خدای خود میداند

کاندر دل من مرا چه میخنداند

کس با تو عدو محاربت نتواند

زیرا که گرفتار کمندت ماند

بس چون تو ملک زمانه بر تخت نشاند

هر یک به مراد خویشتن ملکی راند

نه هر که ستم بر دگری بتواند

بیباک چنانکه می‌رود می‌راند

هم بر کف ودود، مُلْک بتوانی راند

هم با همه، هم بی همه، بتوانی ماند