عطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 8شمارهٔ 8شاعر: عطاروزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیہ: ربفكندیمصنف: رباعیآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںتا خرقهٔ سروری ز سر بفکندیمخود را ز نظر چو خاک در بفکندیم2نقل کریںهر چند زلاف،تیغ بر میغ زدیمامروز ز عجز خود، سپر بفکندیم◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمجانم چو ز کنهِ کار آگاه نبودنومید ز خود گاه بُد و گاه نبودعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 7اگلی نظمچون دیده سپید شد نظر چند کنیمچون راه سیه گشت سفر چند کنیمعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 9ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمجانم چو ز کنهِ کار آگاه نبودنومید ز خود گاه بُد و گاه نبودعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 7
اگلی نظمچون دیده سپید شد نظر چند کنیمچون راه سیه گشت سفر چند کنیمعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 9
