عطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 7شمارهٔ 7شاعر: عطاروزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیہ: اهنبودصنف: رباعیآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںجانم چو ز کنهِ کار آگاه نبودنومید ز خود گاه بُد و گاه نبود2نقل کریںهر روز هزار پرده از هم بدریدوز پردهٔ عجز برترش راه نبود◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمدردا که دلم سایهٔ اقبال ندیددر حلق به جز حلقهٔ اشکال ندیدعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 6اگلی نظمتا خرقهٔ سروری ز سر بفکندیمخود را ز نظر چو خاک در بفکندیمعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 8ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمدردا که دلم سایهٔ اقبال ندیددر حلق به جز حلقهٔ اشکال ندیدعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 6
اگلی نظمتا خرقهٔ سروری ز سر بفکندیمخود را ز نظر چو خاک در بفکندیمعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 8
