عطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 22شمارهٔ 22شاعر: عطاروزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیہ: ویشببینصنف: رباعیآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںای دل غم جان محنت اندیش ببینسرگشتگی خواجه و درویش ببین2نقل کریںیک ذره چو استغناء او نتوان دیدبی قدری و کم کاستی خویش ببین◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمگاهی به کمال برتر از خورشیدمگه در نقصان چو ذرّهای جاویدمعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 21اگلی نظمکه گفت ترا که راه اندوهش گیریا شیوهٔ عاشقان انبوهش گیرعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 23ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمگاهی به کمال برتر از خورشیدمگه در نقصان چو ذرّهای جاویدمعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 21
اگلی نظمکه گفت ترا که راه اندوهش گیریا شیوهٔ عاشقان انبوهش گیرعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 23
