ای شمع سرافراز چه پنداشتهای
کز سرکشی خویش سر افراشتهای
در سوختن و بریدن افکندی سر
با خویش همانا که سری داشتهای
زمین
این نیست ره وصل که پنداشتهای
این نیست جهان جان که بگذاشتهای
رومیدیوان شمسرباعیاترباعی شمارهٔ 1777
جانم ز طرب چون شکر انباشتهای
چون برگ گل اندر شکرم داشتهای
رومیدیوان شمسرباعیاترباعی شمارهٔ 1787
گر آب دهی نهال خود کاشتهای
ور پست کنی مرا تو برداشتهای
رومیدیوان شمسرباعیاترباعی شمارهٔ 1790
آنم که توام ز خاک برداشتهای
نقشم به مراد خویش بنگاشتهای
عراقیدیوان اشعاررباعیاترباعی شمارهٔ 135
فارسی متن کا ماخذ: گنجور
