روزی که به دریای فنا در تازم
خود را به بُنِ قعر فرو اندازم
ای دوست مرا سیر ببین اینجا در
کانجا هرگز کسی نیابد بازم
زمین
چون قصهٔ هجران و فراق آغازم
از آتش دل چو شمع خوش بگدازم
عراقیدیوان اشعاررباعیاترباعی شمارهٔ 108
از ننگ وجودم که رهاند بازم
تا من ز وجود با عدم پردازم
عطارمختارنامهباب هشتم: در تحریض نمودن به فنا و گم بودن در بقاشمارهٔ 63
چون با سرو دستار نمیپردازم
دستار به میخانه فرو اندازم
عطارمختارنامهباب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریاتشمارهٔ 9
فارسی متن کا ماخذ: گنجور
