عطار»مختارنامه»باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق»شمارهٔ 51شمارهٔ 51شاعر: عطاروزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیہ: ردیتوصنف: رباعیآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںزان خط که به گردِ شکر آوردی توخوندلم و قفای خود خوردی تو2نقل کریںگفتم که مکن به دلبری زلفت کژدیدی که بتافتی و کژ کردی تو◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمدر زلف اگرچه جایگاهی سازیبا این دلِ سرگشته نمیپردازیعطار»مختارنامه»باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق»شمارهٔ 50اگلی نظمبوئی که ز زلف مشکبوی تو رسددل در طلبش بر سر کوی تو رسدعطار»مختارنامه»باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق»شمارهٔ 52ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمدر زلف اگرچه جایگاهی سازیبا این دلِ سرگشته نمیپردازیعطار»مختارنامه»باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق»شمارهٔ 50
اگلی نظمبوئی که ز زلف مشکبوی تو رسددل در طلبش بر سر کوی تو رسدعطار»مختارنامه»باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق»شمارهٔ 52