عطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 20شمارهٔ 20شاعر: عطاروزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیہ: یشدرستصنف: رباعیآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںچندان که دل من به سفر بیش دَرَستره نیست، چو او به جوهر خویش دَرَست2نقل کریںبس وادی سخت و بس ره صعب که ماکردیم ز پس هنوز و ره پیش دَرَست◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمدر آرزوی چشمهٔ حیوان مردموز استسقا درین بیابان مردمعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 19اگلی نظمگاهی به کمال برتر از خورشیدمگه در نقصان چو ذرّهای جاویدمعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 21ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمدر آرزوی چشمهٔ حیوان مردموز استسقا درین بیابان مردمعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 19
اگلی نظمگاهی به کمال برتر از خورشیدمگه در نقصان چو ذرّهای جاویدمعطار»مختارنامه»باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن»شمارهٔ 21
