غزل شمارهٔ 119

ای ماه صیام ار چه مرا خود خطری نیست

حقا که مرا همچو تو مهمان دگری نیست

عشق رخ تو بابت هر مختصری نیست

وصل لب تو در خور هر بی خبری نیست

ای بنده ره شوق ملک بی خطری نیست

از جان قدمی ساز که به زین سفری نیست

در معرکه عشق ز جرأت خبری نیست

غیر از سپر انداختن اینجا سپری نیست