غزل شمارهٔ 374

غمزه مردم کشی پرده صبرم درید

من نرسیدم بدو، کام به جانم رسید

یا شبه الطیف لی انت قریب بعید

جمله ارواحنا تغمس فیما ترید

روی تو چون روی مار خوی تو زهر قدید

ای خنک آن را که او روی شما را ندید

صبحدمی همچو صبح پرده ظلمت درید

نیم شبی ناگهان صبح قیامت دمید

نعره آن بلبلان از سوی بستان رسید

صورت بستان نهان بوی گلستان بدید

تا رقم عاشقی در دلم آمد پدید

عاشقی از جان من نسبت آدم برید