رباعی شمارهٔ 116

یکی را از مُلوک، کنیزکی چینی آوردند. خواست تا در حالتِ مستی با وی جمع آید. کنیزک ممانعت کرد. مَلِک در خشم رفت و مر او را به سیاهی بخشید که لبِ زِبَرینش از پَرّهِٔ بینی درگذشته بود و زیرینش به گریبان فرو هشته. هَیکلی که صَخْرالجِنّ از طلعتش بِرَمیدی و عَیْن‌القَطْر از بغلش بگندیدی.

تو گویی تا قیامت زشت‌رویی

درین ره گر بترک خود بگویی

یقین گردد تو را کو تو، تو اویی

درین ره گر به ترک خود بگویی

ببینی کان چه می‌جویی خود اویی

ز شوق آموختم آن های و هوئی

که از سنگی گشاید آب جوئی