بگو ابلیس را از من پیامی
تپیدن تا کجا در زیر دامی
Say unto Iblis a message from me; How long (your) sweltering underneath a net.
مرا این خاکدانی خوش نیاید
که صبحش نیست جز تمهید شامی
To me this earthly abode doth not appeal, Since its morn is not with’t the prelude of an eve.
جهان تا از عدم بیرون کشیدند
ضمیرش سرد و بی هنگامه دیدند
Until they raked the World out of Nothingness, Its inner self was cold and with’t (any) commotion.
بغیر از جان ما سوزی کجا بود
تو را از آتش ما آفریدند
With’t our soul, when was there any fervour? They created thee from our fire.
جدائی شوق را روشن بصر کرد
جدائی شوق را جوینده تر کرد
Separation brightened the vision of Eagerness; Separation surred the pursuant urge of Eagerness.
نمی دانم که احوال تو چون است
مرا این آب و گل از من خبر کرد
I know not the state of your circumstance; To me this (admixture of) water and earth made Aware of myself.
تو را از آستان خود براندند
رجیم و کافر و طاغوت خواندند
They drove thee from their Porte; They named thee wretched‐one and infidel and transgressor.
من از صبح ازل در پیچ و تابم
از آن خاری که اندر دل نشاندند
I’m fretful right from the morn of Eternity; Owing to that thorn which they planted within the heart.
تو می دانی صواب و ناصوابم
نروید دانه از کشت خرابم
Thou knowest my right and my wrong; The seed doth not grow from my bad tilth;
نکردی سجده و از دردمندی
بخود گیری گناه بی حسابم
Thou didst not prostrate and out of compassion; Thou art owning countless sins on my part.
بیا تا نرد را شاهانه بازیم
جهان چار سو را درگدازیم
Come, let’s play the backgammon (nard) in a regal manner, (Let’s) melt the world all around (us).
به افسون هنر از برگ کاهش
بهشتی این سوی گردون بسازیم
With the spell of (our) skill, from its (mere) grass‐leaves, (Let’s) fashion out a Paradise this side of the Sky.
زمین
