وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 2733جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2733

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2734کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2734

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2735دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2735

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2736بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2736

16 اشعار

غزل شمارهٔ 2737غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2737

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2738شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2738

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2739گر دو روزی خاکمال آن گلعذارم می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2739

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2740عارفان را نکهت سیب ذقن جان می‌دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2740

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2741راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2741

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2742چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2742

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2743صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2743

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2744چشم فتانت که داد دلبریایی می دهد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2744

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2745خط ز روی آتشین دلستان آمد پدید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2745

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2746برگرفتی پرده از رخ گلستان آمد پدید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2746

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2747یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2747

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2748ذوق حیرانی به داد چشم خونپالا رسید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2748

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2749باده منصور در جام و سبوی من رسید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2749

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2750دل به دارالامن حیرت نه به آسانی رسید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2750

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2751وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2751

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2752وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2752

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2753مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2753

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2754پای در دامان تسلیم و رضا باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2754

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2755شوخی میخانه از محراب می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2755

22 اشعار

غزل شمارهٔ 2756در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2756

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2757خواری از اغیار بهر یار می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2757

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2758می به روی لاله رنگ یار می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2758

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2759مشق هجران در کنار بحر می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2759

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2760می به رغم عالم پرشور می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2760

16 اشعار

غزل شمارهٔ 2761جوش گل شد باده سرجوش می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2761

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2762جوش گل شد، بادهٔ گلرنگ می‌باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2762

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2763سرکشی از زلف آن خودکام می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2763

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2764چون صراحی رخت در میخانه می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2764

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 2765درد را چون صاف در میخانه می باید کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2765

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2766تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2766

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2767دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2767

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2768هر که جام می به روی دلستان بر سر کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2768

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2769از سرم چون شمع آخر سوز پنهان سر کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2769

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2770با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2770

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2771روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2771

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2772زلف او موی سفید نافه را در خون کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2772

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2773از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2773

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2774از گداز جسم، جان پاک گوهر شد سفید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2774

20 اشعار

غزل شمارهٔ 2775تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2775

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2776دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2776

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2777نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2777

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2778مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2778

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2779چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2779

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2780از صبوری در گشاد کارها بگزین کلید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2780

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2781بوسه از کنج دهان دلربا دارد امید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2781

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2782چند بتوان بانگ نای و قلقل مینا شنید؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2782

13 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2733–جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهد

غزل شمارهٔ 2734–کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟

غزل شمارهٔ 2735–دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد

غزل شمارهٔ 2736–بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهد

غزل شمارهٔ 2737–غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهد

غزل شمارهٔ 2738–شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهد

غزل شمارهٔ 2739–گر دو روزی خاکمال آن گلعذارم می دهد

غزل شمارهٔ 2740–عارفان را نکهت سیب ذقن جان می‌دهد

غزل شمارهٔ 2741–راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد

غزل شمارهٔ 2742–چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهد

غزل شمارهٔ 2743–صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهد

غزل شمارهٔ 2744–چشم فتانت که داد دلبریایی می دهد

غزل شمارهٔ 2745–خط ز روی آتشین دلستان آمد پدید

غزل شمارهٔ 2746–برگرفتی پرده از رخ گلستان آمد پدید

غزل شمارهٔ 2747–یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندید

غزل شمارهٔ 2748–ذوق حیرانی به داد چشم خونپالا رسید

غزل شمارهٔ 2749–باده منصور در جام و سبوی من رسید

غزل شمارهٔ 2750–دل به دارالامن حیرت نه به آسانی رسید

غزل شمارهٔ 2751–وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2752–وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2753–مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید

غزل شمارهٔ 2754–پای در دامان تسلیم و رضا باید کشید

غزل شمارهٔ 2755–شوخی میخانه از محراب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2756–در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2757–خواری از اغیار بهر یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2758–می به روی لاله رنگ یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2759–مشق هجران در کنار بحر می باید کشید

غزل شمارهٔ 2760–می به رغم عالم پرشور می باید کشید

غزل شمارهٔ 2761–جوش گل شد باده سرجوش می باید کشید

غزل شمارهٔ 2762–جوش گل شد، بادهٔ گلرنگ می‌باید کشید

غزل شمارهٔ 2763–سرکشی از زلف آن خودکام می باید کشید

غزل شمارهٔ 2764–چون صراحی رخت در میخانه می باید کشید

غزل شمارهٔ 2765–درد را چون صاف در میخانه می باید کشید

غزل شمارهٔ 2766–تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشید

غزل شمارهٔ 2767–دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشید

غزل شمارهٔ 2768–هر که جام می به روی دلستان بر سر کشید

غزل شمارهٔ 2769–از سرم چون شمع آخر سوز پنهان سر کشید

غزل شمارهٔ 2770–با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشید

غزل شمارهٔ 2771–روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه

غزل شمارهٔ 2772–زلف او موی سفید نافه را در خون کشید

غزل شمارهٔ 2773–از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشید

غزل شمارهٔ 2774–از گداز جسم، جان پاک گوهر شد سفید

غزل شمارهٔ 2775–تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفید

غزل شمارهٔ 2776–دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفید

غزل شمارهٔ 2777–نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفید

غزل شمارهٔ 2778–مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفید

غزل شمارهٔ 2779–چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفید

غزل شمارهٔ 2780–از صبوری در گشاد کارها بگزین کلید

غزل شمارهٔ 2781–بوسه از کنج دهان دلربا دارد امید

غزل شمارهٔ 2782–چند بتوان بانگ نای و قلقل مینا شنید؟

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2733–جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهد

غزل شمارهٔ 2734–کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟

غزل شمارهٔ 2735–دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد

غزل شمارهٔ 2736–بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهد

غزل شمارهٔ 2737–غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهد

غزل شمارهٔ 2738–شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهد

غزل شمارهٔ 2739–گر دو روزی خاکمال آن گلعذارم می دهد

غزل شمارهٔ 2740–عارفان را نکهت سیب ذقن جان می‌دهد

غزل شمارهٔ 2741–راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد

غزل شمارهٔ 2742–چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهد

غزل شمارهٔ 2743–صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهد

غزل شمارهٔ 2744–چشم فتانت که داد دلبریایی می دهد

غزل شمارهٔ 2745–خط ز روی آتشین دلستان آمد پدید

غزل شمارهٔ 2746–برگرفتی پرده از رخ گلستان آمد پدید

غزل شمارهٔ 2747–یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندید

غزل شمارهٔ 2748–ذوق حیرانی به داد چشم خونپالا رسید

غزل شمارهٔ 2749–باده منصور در جام و سبوی من رسید

غزل شمارهٔ 2750–دل به دارالامن حیرت نه به آسانی رسید

غزل شمارهٔ 2751–وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2752–وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2753–مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید

غزل شمارهٔ 2754–پای در دامان تسلیم و رضا باید کشید

غزل شمارهٔ 2755–شوخی میخانه از محراب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2756–در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2757–خواری از اغیار بهر یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2758–می به روی لاله رنگ یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2733جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهد

غزل شمارهٔ 2734کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟

غزل شمارهٔ 2735دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد

غزل شمارهٔ 2736بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهد

غزل شمارهٔ 2737غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهد

غزل شمارهٔ 2738شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهد

غزل شمارهٔ 2739گر دو روزی خاکمال آن گلعذارم می دهد

غزل شمارهٔ 2740عارفان را نکهت سیب ذقن جان می‌دهد

غزل شمارهٔ 2741راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد

غزل شمارهٔ 2742چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهد

غزل شمارهٔ 2743صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهد

غزل شمارهٔ 2744چشم فتانت که داد دلبریایی می دهد

غزل شمارهٔ 2745خط ز روی آتشین دلستان آمد پدید

غزل شمارهٔ 2746برگرفتی پرده از رخ گلستان آمد پدید

غزل شمارهٔ 2747یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندید

غزل شمارهٔ 2748ذوق حیرانی به داد چشم خونپالا رسید

غزل شمارهٔ 2749باده منصور در جام و سبوی من رسید

غزل شمارهٔ 2750دل به دارالامن حیرت نه به آسانی رسید

غزل شمارهٔ 2751وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2752وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2753مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید

غزل شمارهٔ 2754پای در دامان تسلیم و رضا باید کشید

غزل شمارهٔ 2755شوخی میخانه از محراب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2756در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2757خواری از اغیار بهر یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2758می به روی لاله رنگ یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2759مشق هجران در کنار بحر می باید کشید

غزل شمارهٔ 2760می به رغم عالم پرشور می باید کشید

غزل شمارهٔ 2761جوش گل شد باده سرجوش می باید کشید

غزل شمارهٔ 2762جوش گل شد، بادهٔ گلرنگ می‌باید کشید

غزل شمارهٔ 2763سرکشی از زلف آن خودکام می باید کشید

غزل شمارهٔ 2764چون صراحی رخت در میخانه می باید کشید

غزل شمارهٔ 2765درد را چون صاف در میخانه می باید کشید

غزل شمارهٔ 2766تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشید

غزل شمارهٔ 2767دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشید

غزل شمارهٔ 2768هر که جام می به روی دلستان بر سر کشید

غزل شمارهٔ 2769از سرم چون شمع آخر سوز پنهان سر کشید

غزل شمارهٔ 2770با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشید

غزل شمارهٔ 2771روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه

غزل شمارهٔ 2772زلف او موی سفید نافه را در خون کشید

غزل شمارهٔ 2773از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشید

غزل شمارهٔ 2774از گداز جسم، جان پاک گوهر شد سفید

غزل شمارهٔ 2775تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفید

غزل شمارهٔ 2776دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفید

غزل شمارهٔ 2777نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفید

غزل شمارهٔ 2778مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفید

غزل شمارهٔ 2779چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفید

غزل شمارهٔ 2780از صبوری در گشاد کارها بگزین کلید

غزل شمارهٔ 2781بوسه از کنج دهان دلربا دارد امید

غزل شمارهٔ 2782چند بتوان بانگ نای و قلقل مینا شنید؟

غزل شمارهٔ 2733جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهد

غزل شمارهٔ 2734کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟

غزل شمارهٔ 2735دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد

غزل شمارهٔ 2736بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهد

غزل شمارهٔ 2737غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهد

غزل شمارهٔ 2738شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهد

غزل شمارهٔ 2739گر دو روزی خاکمال آن گلعذارم می دهد

غزل شمارهٔ 2740عارفان را نکهت سیب ذقن جان می‌دهد

غزل شمارهٔ 2741راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد

غزل شمارهٔ 2742چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهد

غزل شمارهٔ 2743صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهد

غزل شمارهٔ 2744چشم فتانت که داد دلبریایی می دهد

غزل شمارهٔ 2745خط ز روی آتشین دلستان آمد پدید

غزل شمارهٔ 2746برگرفتی پرده از رخ گلستان آمد پدید

غزل شمارهٔ 2747یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندید

غزل شمارهٔ 2748ذوق حیرانی به داد چشم خونپالا رسید

غزل شمارهٔ 2749باده منصور در جام و سبوی من رسید

غزل شمارهٔ 2750دل به دارالامن حیرت نه به آسانی رسید

غزل شمارهٔ 2751وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2752وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2753مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید

غزل شمارهٔ 2754پای در دامان تسلیم و رضا باید کشید

غزل شمارهٔ 2755شوخی میخانه از محراب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2756در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2757خواری از اغیار بهر یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2758می به روی لاله رنگ یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2759مشق هجران در کنار بحر می باید کشید

غزل شمارهٔ 2760می به رغم عالم پرشور می باید کشید

غزل شمارهٔ 2761جوش گل شد باده سرجوش می باید کشید

غزل شمارهٔ 2762جوش گل شد، بادهٔ گلرنگ می‌باید کشید