وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 2582برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2582

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2583خنده چون زان غنچه مستور می‌گردد بلند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2583

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2584حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2584

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2585نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2585

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2586گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2586

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2587هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2587

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2588خام دستانی که پشت پا به دنیا می‌زنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2588

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2589با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2589

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2590هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2590

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2591با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2591

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2592نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2592

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2593کی به هر چشمی نظربازان تماشایش کنند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2593

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2594من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2594

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2595کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2595

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2596غنچه خسبانی که از زانوی خود بالین کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2596

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2597هرکجا خوبان چراغ دلبری بر می‌کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2597

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2598نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2598

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2599سالکان خودنما قطع بیابان می کنند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2599

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2600رهنوردانی که چون خورشید تنها می روند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2600

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2601گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2601

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2602بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2602

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2603کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2603

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2604در گذر از گفتگو تا ساغر هوشت دهند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2604

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2605کی به ارباب تجرد مال دنیا می دهند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2605

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2606گر چنین خوبان صلای جام الفت می دهند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2606

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2607داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2607

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2608منکران چون دیده شرم و حیا بر هم نهند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2608

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2609اهل همت خرده خود پیش درویشان نهند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2609

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2610بر دل بی آرزو زندان تن صحرا بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2610

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2611دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2611

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2612رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2612

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2613آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2613

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2614ای خط بیرحم ازان عارض دمیدن زود بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2614

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2615از سعادت در دماغش بیضه پندار بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2615

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2616یوسف ما در دل چه بر سر بازار بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2616

4 اشعار

غزل شمارهٔ 2617جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2617

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2618تا خیال آن بهشتی رو مرا منظور بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2618

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2619یاد ایامی که بزم عیش ما معمور بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2619

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2620ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2620

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2621در کنار دایه حسن او جهان افروز بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2621

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2622ریزش اشک ندامت غافلان را بس بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2622

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2623دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2623

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2624شب که دامان سر زلف توام در چنگ بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2624

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2625تا عنان اختیار ناقصم در چنگ بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2625

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2626از قبول نقش، دل دایم پریشان حال بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2626

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2627آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2627

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2628خنده سوفار با دلگیری پیکان بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2628

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2629پایه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2629

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2630شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2630

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2631دوش بر من سایه آن سرو روان افکنده بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2631

13 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2582–برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلند

غزل شمارهٔ 2583–خنده چون زان غنچه مستور می‌گردد بلند

غزل شمارهٔ 2584–حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلند

غزل شمارهٔ 2585–نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟

غزل شمارهٔ 2586–گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمند

غزل شمارهٔ 2587–هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنند

غزل شمارهٔ 2588–خام دستانی که پشت پا به دنیا می‌زنند

غزل شمارهٔ 2589–با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنند

غزل شمارهٔ 2590–هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنند

غزل شمارهٔ 2591–با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنند

غزل شمارهٔ 2592–نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنند

غزل شمارهٔ 2593–کی به هر چشمی نظربازان تماشایش کنند؟

غزل شمارهٔ 2594–من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنند

غزل شمارهٔ 2595–کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنند

غزل شمارهٔ 2596–غنچه خسبانی که از زانوی خود بالین کنند

غزل شمارهٔ 2597–هرکجا خوبان چراغ دلبری بر می‌کنند

غزل شمارهٔ 2598–نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنند

غزل شمارهٔ 2599–سالکان خودنما قطع بیابان می کنند

غزل شمارهٔ 2600–رهنوردانی که چون خورشید تنها می روند

غزل شمارهٔ 2601–گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوند

غزل شمارهٔ 2602–بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوند

غزل شمارهٔ 2603–کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟

غزل شمارهٔ 2604–در گذر از گفتگو تا ساغر هوشت دهند

غزل شمارهٔ 2605–کی به ارباب تجرد مال دنیا می دهند؟

غزل شمارهٔ 2606–گر چنین خوبان صلای جام الفت می دهند

غزل شمارهٔ 2607–داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهند

غزل شمارهٔ 2608–منکران چون دیده شرم و حیا بر هم نهند

غزل شمارهٔ 2609–اهل همت خرده خود پیش درویشان نهند

غزل شمارهٔ 2610–بر دل بی آرزو زندان تن صحرا بود

غزل شمارهٔ 2611–دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بود

غزل شمارهٔ 2612–رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بود

غزل شمارهٔ 2613–آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بود

غزل شمارهٔ 2614–ای خط بیرحم ازان عارض دمیدن زود بود

غزل شمارهٔ 2615–از سعادت در دماغش بیضه پندار بود

غزل شمارهٔ 2616–یوسف ما در دل چه بر سر بازار بود

غزل شمارهٔ 2617–جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بود

غزل شمارهٔ 2618–تا خیال آن بهشتی رو مرا منظور بود

غزل شمارهٔ 2619–یاد ایامی که بزم عیش ما معمور بود

غزل شمارهٔ 2620–ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بود

غزل شمارهٔ 2621–در کنار دایه حسن او جهان افروز بود

غزل شمارهٔ 2622–ریزش اشک ندامت غافلان را بس بود

غزل شمارهٔ 2623–دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بود

غزل شمارهٔ 2624–شب که دامان سر زلف توام در چنگ بود

غزل شمارهٔ 2625–تا عنان اختیار ناقصم در چنگ بود

غزل شمارهٔ 2626–از قبول نقش، دل دایم پریشان حال بود

غزل شمارهٔ 2627–آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بود

غزل شمارهٔ 2628–خنده سوفار با دلگیری پیکان بود

غزل شمارهٔ 2629–پایه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟

غزل شمارهٔ 2630–شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بود

غزل شمارهٔ 2631–دوش بر من سایه آن سرو روان افکنده بود

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2582–برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلند

غزل شمارهٔ 2583–خنده چون زان غنچه مستور می‌گردد بلند

غزل شمارهٔ 2584–حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلند

غزل شمارهٔ 2585–نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟

غزل شمارهٔ 2586–گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمند

غزل شمارهٔ 2587–هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنند

غزل شمارهٔ 2588–خام دستانی که پشت پا به دنیا می‌زنند

غزل شمارهٔ 2589–با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنند

غزل شمارهٔ 2590–هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنند

غزل شمارهٔ 2591–با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنند

غزل شمارهٔ 2592–نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنند

غزل شمارهٔ 2593–کی به هر چشمی نظربازان تماشایش کنند؟

غزل شمارهٔ 2594–من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنند

غزل شمارهٔ 2595–کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنند

غزل شمارهٔ 2596–غنچه خسبانی که از زانوی خود بالین کنند

غزل شمارهٔ 2597–هرکجا خوبان چراغ دلبری بر می‌کنند

غزل شمارهٔ 2598–نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنند

غزل شمارهٔ 2599–سالکان خودنما قطع بیابان می کنند

غزل شمارهٔ 2600–رهنوردانی که چون خورشید تنها می روند

غزل شمارهٔ 2601–گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوند

غزل شمارهٔ 2602–بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوند

غزل شمارهٔ 2603–کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟

غزل شمارهٔ 2604–در گذر از گفتگو تا ساغر هوشت دهند

غزل شمارهٔ 2605–کی به ارباب تجرد مال دنیا می دهند؟

غزل شمارهٔ 2606–گر چنین خوبان صلای جام الفت می دهند

غزل شمارهٔ 2607–داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهند

غزل شمارهٔ 2582برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلند

غزل شمارهٔ 2583خنده چون زان غنچه مستور می‌گردد بلند

غزل شمارهٔ 2584حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلند

غزل شمارهٔ 2585نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟

غزل شمارهٔ 2586گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمند

غزل شمارهٔ 2587هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنند

غزل شمارهٔ 2588خام دستانی که پشت پا به دنیا می‌زنند

غزل شمارهٔ 2589با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنند

غزل شمارهٔ 2590هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنند

غزل شمارهٔ 2591با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنند

غزل شمارهٔ 2592نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنند

غزل شمارهٔ 2593کی به هر چشمی نظربازان تماشایش کنند؟

غزل شمارهٔ 2594من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنند

غزل شمارهٔ 2595کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنند

غزل شمارهٔ 2596غنچه خسبانی که از زانوی خود بالین کنند

غزل شمارهٔ 2597هرکجا خوبان چراغ دلبری بر می‌کنند

غزل شمارهٔ 2598نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنند

غزل شمارهٔ 2599سالکان خودنما قطع بیابان می کنند

غزل شمارهٔ 2600رهنوردانی که چون خورشید تنها می روند

غزل شمارهٔ 2601گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوند

غزل شمارهٔ 2602بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوند

غزل شمارهٔ 2603کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟

غزل شمارهٔ 2604در گذر از گفتگو تا ساغر هوشت دهند

غزل شمارهٔ 2605کی به ارباب تجرد مال دنیا می دهند؟

غزل شمارهٔ 2606گر چنین خوبان صلای جام الفت می دهند

غزل شمارهٔ 2607داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهند

غزل شمارهٔ 2608منکران چون دیده شرم و حیا بر هم نهند

غزل شمارهٔ 2609اهل همت خرده خود پیش درویشان نهند

غزل شمارهٔ 2610بر دل بی آرزو زندان تن صحرا بود

غزل شمارهٔ 2611دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بود

غزل شمارهٔ 2612رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بود

غزل شمارهٔ 2613آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بود

غزل شمارهٔ 2614ای خط بیرحم ازان عارض دمیدن زود بود

غزل شمارهٔ 2615از سعادت در دماغش بیضه پندار بود

غزل شمارهٔ 2616یوسف ما در دل چه بر سر بازار بود

غزل شمارهٔ 2617جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بود

غزل شمارهٔ 2618تا خیال آن بهشتی رو مرا منظور بود

غزل شمارهٔ 2619یاد ایامی که بزم عیش ما معمور بود

غزل شمارهٔ 2620ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بود

غزل شمارهٔ 2621در کنار دایه حسن او جهان افروز بود

غزل شمارهٔ 2622ریزش اشک ندامت غافلان را بس بود

غزل شمارهٔ 2623دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بود

غزل شمارهٔ 2624شب که دامان سر زلف توام در چنگ بود

غزل شمارهٔ 2625تا عنان اختیار ناقصم در چنگ بود

غزل شمارهٔ 2626از قبول نقش، دل دایم پریشان حال بود

غزل شمارهٔ 2627آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بود

غزل شمارهٔ 2628خنده سوفار با دلگیری پیکان بود

غزل شمارهٔ 2629پایه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟

غزل شمارهٔ 2630شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بود

غزل شمارهٔ 2631دوش بر من سایه آن سرو روان افکنده بود

غزل شمارهٔ 2582برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلند

غزل شمارهٔ 2583خنده چون زان غنچه مستور می‌گردد بلند

غزل شمارهٔ 2584حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلند

غزل شمارهٔ 2585نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟

غزل شمارهٔ 2586گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمند

غزل شمارهٔ 2587هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنند

غزل شمارهٔ 2588خام دستانی که پشت پا به دنیا می‌زنند

غزل شمارهٔ 2589با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنند

غزل شمارهٔ 2590هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنند

غزل شمارهٔ 2591با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنند

غزل شمارهٔ 2592نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنند

غزل شمارهٔ 2593کی به هر چشمی نظربازان تماشایش کنند؟

غزل شمارهٔ 2594من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنند

غزل شمارهٔ 2595کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنند

غزل شمارهٔ 2596غنچه خسبانی که از زانوی خود بالین کنند

غزل شمارهٔ 2597هرکجا خوبان چراغ دلبری بر می‌کنند

غزل شمارهٔ 2598نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنند

غزل شمارهٔ 2599سالکان خودنما قطع بیابان می کنند

غزل شمارهٔ 2600رهنوردانی که چون خورشید تنها می روند

غزل شمارهٔ 2601گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوند

غزل شمارهٔ 2602بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوند

غزل شمارهٔ 2603کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟

غزل شمارهٔ 2604در گذر از گفتگو تا ساغر هوشت دهند

غزل شمارهٔ 2605کی به ارباب تجرد مال دنیا می دهند؟

غزل شمارهٔ 2606گر چنین خوبان صلای جام الفت می دهند

غزل شمارهٔ 2607داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهند

غزل شمارهٔ 2608منکران چون دیده شرم و حیا بر هم نهند

غزل شمارهٔ 2609اهل همت خرده خود پیش درویشان نهند

غزل شمارهٔ 2610بر دل بی آرزو زندان تن صحرا بود

غزل شمارهٔ 2611دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بود