رباعی شمارهٔ 378

قسّام بهشت و دوزخ آن عقده‌گشای

ما را نگذارد که درآییم ز پای

در کارگه کوزه‌گری کردم رای

بر پلهٔ چرخ دیدم استاد به‌پای

در کارگه کوزه‌گری کردم رای

در پایهٔ چرخ، دیدم استاد به پای

مه دوش به بالین تو آمد به سرای

گفتم که ز غیرتش بکوبم سر و پای

گیرم که به فتوای خردمندی و رای

از دایرهٔ عقل برون ننهم پای

ای لطف تو دستگیر هر بی‌سر و پای

احسان تو پایمرد هر شاه و گدای

عشقی نبود چو عشق لولی و گدای

افگنده کلاه از سر و نعلین از پای

عیشی نبود چو عیش لولی و گدای

او را نه خرد، نه ننگ و نه خانه، نه جای

نی بر سر کوی تو دلم یافته جای

نی در حرم وصل نهاده جان پای

جانی که به راه رهنمون دارد رای

وز حسرت خود میان خون دارد جای