رباعی شمارهٔ 139

قسّام بهشت و دوزخ آن عقده‌گشای

ما را نگذارد که درآییم ز پای

در کارگه کوزه‌گری کردم رای

بر پلهٔ چرخ دیدم استاد به‌پای

در کارگه کوزه‌گری کردم رای

در پایهٔ چرخ، دیدم استاد به پای

مه دوش به بالین تو آمد به سرای

گفتم که ز غیرتش بکوبم سر و پای

گیرم که به فتوای خردمندی و رای

از دایرهٔ عقل برون ننهم پای

جایی که نمودی آن رخ روح‌افزای

بنمای دلی را که نبردی از جای

با خصم تو از پی تو ای دهر آرای

مهرافزایم گرچه بود کین‌افزای

در عشق تو ای شکر لب روح افزای

نالان چو کمانچه‌ام خروشان چون نای

خود را چو عطا دهی فراوان مستای

وز منع کسی نیز مرو نیک از جای

جانی که به راه رهنمون دارد رای

وز حسرت خود میان خون دارد جای