Toggle stanza 1قانع از صاف به دردست دماغی که مراست
11
قانع از صاف به دردست دماغی که مراست
روغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست
22
بس که از عشق تو هر لحظه به رنگی سوزم
بال طاس بود پای چراغی که مراست
33
می شود باز دل تنگ من از چین جبین
چوب منع است کلید در باغی که مراست
44
دانه سوخته، از برق چه پروا دارد؟
چه کند ناخن الماس به داغی که مراست؟
55
نرسد نشأه دیدار به دل از چشمم
که ز من تشنه تر افتاده ایاغی که مراست
66
نرسد از دم گرمم به ضعیفان آسیب
می دهد کوچه به پروانه چراغی که مراست
77
دلگشاتر بود از دامن صحرای بهشت
صائب از رخنه دل کنج فراغی که مراست
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Audio
Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.
Sources
Persian text source: Ganjoor
Conversation
Reader comments
Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.
Loading…

