غزل شمارهٔ 1431

Give this poem your voice

Share your recording with ZindeRood readers.

Add audio
Toggle stanza 1
قانع از صاف به دردست دماغی که مراست
1

قانع از صاف به دردست دماغی که مراست

روغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست

2

بس که از عشق تو هر لحظه به رنگی سوزم

بال طاس بود پای چراغی که مراست

3

می شود باز دل تنگ من از چین جبین

چوب منع است کلید در باغی که مراست

4

دانه سوخته، از برق چه پروا دارد؟

چه کند ناخن الماس به داغی که مراست؟

5

نرسد نشأه دیدار به دل از چشمم

که ز من تشنه تر افتاده ایاغی که مراست

6

نرسد از دم گرمم به ضعیفان آسیب

می دهد کوچه به پروانه چراغی که مراست

7

دلگشاتر بود از دامن صحرای بهشت

صائب از رخنه دل کنج فراغی که مراست

Zameen

Poems with the Same Metre and Rhyme

Audio

No recording yet. Be the first to share your voice.

Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.

Sources

Persian text source: Ganjoor

Conversation

Reader comments

Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.

0 / 2000 characters
Loading…