غزل شمارهٔ 5072
Toggle stanza 1از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش
از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش
آتش زنم به محفل و باشم به جای خویش
زان مطرب بلندنوا در ترانه ام
چون نی نمی زنم نفسی بر هوای خویش
زان ساقی خودم که نیابم درین جهان
مردی سزای باده مردآزمای خویش
چون نیست هیچ کس که به فریاد من رسد
خود رقص می کنم چو سپند از نوای خویش
صائب من آن بلند نوایم که می زنم
دربرگریز جوش بهار از نوای خویش
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
هر کس نشسته شاد به کام و هوای خویش
بیچاره من اسیر دل مبتلای خویش
Amir Khusrau DehlaviDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 1203
کشتی مرا ز هجر رخ جانفزای خویش
ای ناخدای ترس بترس از خدای خویش
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 503
ای روبهک چرا ننشینی به جای خویش
با شیر پنجه کردی و دیدی سزای خویش
SaadiMawaʿizGhazaliyatغزل شمارهٔ 38
از ترک مدعاست دل من به جای خویش
آسوده ام ز خاطر بی مدعای خویش
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 5071
تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش
چون گردباد محو کنم نقش پای خویش
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 5073
حسن توغافل است ز قدر و بهای خویش
آیینه راخبر نبود از صفای خویش
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 5074
Sources
Persian text source: Ganjoor

