غزل شمارهٔ 5072

هر کس نشسته شاد به کام و هوای خویش

بیچاره من اسیر دل مبتلای خویش

کشتی مرا ز هجر رخ جانفزای خویش

ای ناخدای ترس بترس از خدای خویش

ای روبهک چرا ننشینی به جای خویش

با شیر پنجه کردی و دیدی سزای خویش

از ترک مدعاست دل من به جای خویش

آسوده ام ز خاطر بی مدعای خویش

تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش

چون گردباد محو کنم نقش پای خویش

حسن توغافل است ز قدر و بهای خویش

آیینه راخبر نبود از صفای خویش