غزل شمارهٔ 3283

دیدنت باعث سرسبزی جان می‌گردد

پیر در سایه سرو تو جوان می‌گردد

دیده مگشا به تماشا که درین عبرتگاه

هرکه پوشد نظر از دیده‌وران می‌گردد

در سبک‌مغز ندارد سخن سخت اثر

که فلاخن سبک از سنگ گران می‌گردد

بر مدار از لب خود مهر خموشی زنهار

کاین سپر مانع شمشیر زبان می‌گردد

از بدان فیض محال است به نیکان نرسد

تیر کج باعث آرام نشان می‌گردد

عالم از جلوه مستانه او شد ویران

آب از قوت سرچشمه روان می‌گردد

صائب از دور محال است که افتد جامش

هرکه در میکده از دُردکشان می‌گردد