غزل شمارهٔ 4998

به نوحه خانه ایام شاد و خرم باش

بگیر ساغر گلرنگ، گو محرم باش

مشو چو سبزه زمین گیر از گرانجانی

درین بساط سبکروح تر ز شبنم باش

مکن نمک بحرامی به سوده الماس

چو داغ پنبه به گوش از حدیث مرهم باش

چو آفتاب سرت تا زآسمان گذرد

چوابر، فیض رسان تمام عالم باش

ز شرم توست که آزار می کشی صائب

تو نیز بردر عرفان زن و مکرم باش