غزل شمارهٔ 25

ببار باده روشن که صبح روی نمود

که در چنین نفسی بی‌شراب نتوان بود

ترانه های تحیت سرودهای درود

نثار مجلس سلطان عاقبت محمود

زهی جمال تو خورشید آسمان شهود

تویی بدیع ترین نقش کارگاه وجود

کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود

بنفشه در قدمِ او نهاد سر به سجود

اگرچه عذر بسی بود روزگار نبود

چنان که بود به ناچار خویشتن بخشود

اگر حریف منی پس بگو که دوش چه بود

میان این دل و آن یار می فروش چه بود

ز بانگ پست تو ای دل بلند گشت وجود

تو نفخ صوری یا خود قیامت موعود

رسید ساقی جان ما خمار خواب‌آلود

گرفت ساغر زرین سر سبو بگشود

ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرود

بسی بکردم لاحول و توبه دل نشنود

ز بعد خاک شدن یا زیان بود یا سود

به نقد خاک شوم بنگرم چه خواهد بود