شمارهٔ 58

این بنده مراعات نداند کردن

زیرا که به گل رفته فرو تا گردن

من بیرخ تو باده ندانم خوردن

بی‌دست تو من مهره ندانم بردن

هر روز خوش است منزلی بسپردن

چون آب روان و فارغ از افسردن

آزار ترا گرچه نهادم گردن

غم خورد مرا غمم نخواهی خوردن

ای خاصیتِ لعل تو جان پروردن

تا کی ز سر زلف تو غارت کردن

شمع آمد و گفت: کار باید کرد

تادر آتش بر بفرازم گردن